Sprawdź status sprawy Umów wizytę online

Obywatelstwo niemieckie

W prawie niemiecki podobnie jak w polskiej Ustawie o obywatelstwie istnieją dwie drogi nabycia niemieckiego obywatelstwa: poprzez stwierdzenie lub nadanie. Procedura stwierdzenia polega na wykazaniu uzyskania i nieprzerwanego posiadania obywatelstwa niemieckiego na podstawie pochodzenia po niemieckich przodkach. Obywatelstwo niemieckie uzyskuje się najczęściej przez urodzenie, jeśli jedno z rodziców jest Niemcem. Istotne znaczenie ma zarówno data urodzin, jak i to, czy jest się ślubnym czy nieślubnym potomkiem.
 
Sposoby nabywania obywatelstwa niemieckiego reguluje ustawa o obywatelstwie niemieckim (Staatsangehörigkeitsgesetz, StAG). Zgodnie z § 3 StAG obywatelstwo niemieckie może zostać nabyte przez:
  1. urodzenie dziecka niemieckich rodziców lub rodziców od 8 lat zamieszkujących w Niemczech ,
  2. oświadczenie dziecka urodzonego przed 01.07.1993 r. posiadającego jedynie niemieckiego ojca,
  3. adopcję,
  4. zaświadczenie dla emigrantów pochodzenia niemieckiego (Spätaussiedler),
  5. nadanie obywatelstwa cudzoziemcowi.
 
Niestety, więc na chwilę obecną nie może Pan starać się o obywatelstwo niemieckie ze względu, iż jest Pan synem osoby posiadającej takie obywatelstwo. W grę wchodziło złożenie oświadczenia, o którym mowa w pkt. 2. Jednakże zgodnie z par. 5 Ustawy o przynależności państwowej przedmiotowe oświadczenie dziecko powinno złożyć przed ukończeniem 23 roku życia.
 
O ewentualne obywatelstwo niemieckie może Pan wnioskować na podstawie par. 85 Ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z powołanym przepisem Cudzoziemiec, który od ośmiu lat ma prawnie usankcjonowany pobyt zwyczajny w Niemczech, powinien uzyskać obywatelstwo niemieckie, jeśli:
  1. uznaje zasady wolnościowo-demokratycznego ustroju Republiki Federalnej Niemiec w określeniu Ustawy Zasadniczej i oświadczy, że nie podejmuje i nie wspiera oraz nie podejmował i nie wspierał żadnych działań, które skierowane byłyby przeciwko wolnościowo-demokratycznym podstawom lub bezpieczeństwu Federacji lub jedengo z jej krajów związkowych, albo miałyby na celu bezprawne naruszenie wykonywania obowiązków przez konstytucyjne organy Federacji lub jednego z jej krajów związkowych lub ich członków, albo przy zastosowaniu przemocy lub działań w tym kierunku zagrażałyby zagranicznym interesom Republiki Federalnej Niemiec, albo wiarygodnie oznajmi, że odstąpił od wcześniejszego zmierzania w tym celu lub wspierania tego rodzaju starań,
  2. posiada zezwolenie na pobyt lub uprawnienie do pobytu,
  3. jest w stanie zapewnić utrzymanie sobie i swoim uprawnionym do tego członkom rodziny bez korzystania z pomocy socjalnej lub zapomogi dla bezrobotnych,
  4. zrzecze się swojej dotychczasowej przynależności państwowej i
  5. nie był skazany sądownie w następstwie czynu karnego.
Z dużym prawdopodobieństwem osoba, z którą Pan koresponduje chce Pana oszukać tzw. „oszustwo nigeryjskie”. Oszustwo to najczęściej zapoczątkowane kontaktem poprzez wykorzystanie poczty elektronicznej, polega na wciągnięciu (dawniej przypadkowej, obecnie coraz częściej typowanej) ofiary w grę psychologiczną, której fabuła oparta jest na fikcyjnym transferze dużej (często przesadnie wygórowanej – nawet rzędu kilkunastu milionów funtów lub dolarów amerykańskich) kwoty pieniędzy, z jednego z krajów afrykańskich (najczęściej Nigerii, choć obecnie może również chodzić o każdy inny kraj – coraz częściej w grę wchodzi Wielka Brytania, Hiszpania) – mającą na celu wyłudzenie pieniędzy. 
 
Opisana przez Pana sytuacja jest typowa dla tego przestępstwa i wątpię, aby faktycznie miała miejsce. Wskazuje na to niezgodność podstawowych faktów wskazanych w treści maila. 
 
Obecnie sytuacja polityczna w Wybrzeży Kości Słoniowej jest stabilna, faktycznie kilka lat temu doszło do konfliktu zbrojnego. Kryzys w kraju zaczął po wyborach prezydenckich z listopada 2010 r., z powodu walk pomiędzy zwolennikami urzędującego Laurent Gbagbo a Alassane Ouattara. Walki zmusiły ludzi do ucieczki z Wybrzeża Kości Słoniowej do Liberii. Większość wróciła do domu na własną rękę po zwycięstwie Alassana Ouattara Operacja repatriacji rozpoczęła się pod koniec 2011 r.
 
Wybrzeże Kości Słoniowej graniczy z wymienioną już Liberią oraz Gwineą, Mali, Burkina Faso oraz Ghaną. Nie graniczy natomiast z Senegalem.
 
W mojej ocenie powinien Pan zakończyć korespondencję nie narażając się czy to na koszty w postaci zaangażowania Pana środków finansowych czy to na odpowiedzialność karną gdyż osoba planuje wykorzystać Pana, jako tzw. „słupa” do przekazania środków ukradzionych z konta innej osoby.
Kwestie związane z nadaniem PESEL zostały uregulowane w Ustawie o ewidencji ludności oraz rozporządzeniu wykonawczym. Z art. 7 powołanej ustawy wynika, iż w bazie PESEL gromadzone są dane m.in. cudzoziemców, którzy posiadają zezwolenie na pobyt stały, ustawa nie wskazuje, jednak obowiązku posiadania numeru przez cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt czasowy.
 
O nadanie numeru PESEL z urzędu występuje m.in. organ gminy właściwy do zameldowania na pobyt stały albo pobyt czasowy. W przypadku, więc osób, które będą meldowały pod adresem zamieszkania w Polsce automatycznie zostanie im nadany numer PESEL.
 
Natomiast w sytuacji, gdy osoba nie posiada zameldowania konieczne będzie złożenie wniosku do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji lub zwrócenie się do organu gminny z wnioskiem, aby taki numer został nadany. 
 
W sytuacji gdy cudzoziemiec ma otrzymać PESEL w związku ze zgłoszeniem do ubezpieczeń społecznych lub ubezpieczenia zdrowotnego, z wniosek składa płatnik składek, w praktyce najczęściej będzie to pracodawca cudzoziemca.
 
Ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych przewiduje też możliwość wystąpienia do właściwego ministra o nadanie numeru PESEL przez zainteresowaną osobę, jeśli umotywuje ona odpowiednio potrzebę jego posiadania, która wynika z innych przepisów.
Kwestie związane z zakupem nieruchomości przez cudzoziemców zostały uregulowane w Ustawie z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Istotne w sprawie są również postanowienia Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych informacji oraz rodzajów dokumentów, jakie jest obowiązany przedstawić cudzoziemiec ubiegający się o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości.
Co do zasady nabycie nieruchomości przez cudzoziemca wymaga zezwolenia. Zezwolenie jest wydawane, w drodze decyzji administracyjnej, przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, jeżeli sprzeciwu nie wniesie Minister Obrony Narodowej, a w przypadku nieruchomości rolnych, jeżeli sprzeciwu również nie wniesie minister właściwy do spraw rozwoju wsi.
Powołana Ustawa o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców przewiduje jednak szereg wyjątków od powyższej zasady. Zgodnie z art. 8 Ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców nie wymaga uzyskania zezwolenia, z zastrzeżeniem nabycie samodzielnego lokalu mieszkalnego w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Z wyjątkiem mieszkań położonych w strefie nadgranicznej.
Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 sierpnia 2001 roku w sprawie wykazu gmin położonych w strefie nadgranicznej oraz wzorów tablic umieszczanych w tej strefie i zasad ich utrzymania przez Straż Graniczną gmina Gdańsk leży w strefie nadgranicznej. Jeżeli więc mieszkania jest położone w tej strefie konieczne jest uzyskanie zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych na zakup przedmiotowej nieruchomości. Procedura związana z zakupem nieruchomości przez cudzoziemca trwa ok. 6 miesięcy.
Wniosek o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości powinien zawierać szczegółowe informacje dotyczące:
  1. oznaczenia wnioskodawcy:
  2. oznaczenia nabywanej nieruchomości:
  3. oznaczenia zbywcy:
  4. określenia rodzaju zdarzenia prawnego, na podstawie którego dojdzie do nabycia nieruchomości;
  5. celu nabycia nieruchomości, a w przypadku gdy nabycie nieruchomości ma nastąpić na potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej lub rolniczej – także planowanego sposobu wykorzystywania nieruchomości, w tym rodzaju planowanych na niej inwestycji;
  6. źródła pochodzenia środków finansowych na zakup nieruchomości.
Ponadto do wniosku należy dołączyć poświadczone za zgodność z oryginałem dokumentu lub ich oryginały tj.: karta pobytu, decyzja zezwalające na zamieszkanie, paszport, odpis księgi wieczystej nabywanej nieruchomości, wypis z rejestru gruntów wraz z wyrysem z mapy ewidencyjnej, wypis z aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, oświadczenie zbywcy wyrażające wolę zbycia nieruchomości na rzecz cudzoziemca.
Od wniosku o uzyskanie zezwolenia na nabycie nieruchomości przez cudzoziemca pobierana jest opłata skarbowa w wysokości 1570 zł.
Zgodnie z Ustawą o cudzoziemcach wydania wizy krajowej odmawia się cudzoziemcowi m.in. w sytuacji, gdy nie uzasadnił celu lub warunków planowanego pobytu. W pierwszej kolejności należy zweryfikować, jaki cel pobytu wpisał Pani małżonek we wniosku wizowym. Prawidłowy cel pobytu to – realizacja zezwolenia na pobyt czasowy w celu łączenia rodzin.
 
Jak wynika z powyższej informacji Pani mąż wcześniej powinien otrzymać zezwolenie na pobyt czasowy wydane przez wojewodę właściwego dla planowanego miejsca zamieszkania w Polsce. Zgodnie z art. 158 Ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej udziela się cudzoziemcowi, gdy pozostaje w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej.
 
Natomiast zgodnie z art. 168 Ustawy o cudzoziemcach cudzoziemcowi udziela się zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia się z rodziną na wniosek cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do którego członek jego rodziny przybywa lub z którym przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
 
Niestety interpretując Ustawę o cudzoziemcach wprost należy dojść do wniosku, iż wniosku nie może złożyć obywatel polski. W mojej ocenie należy jednak uznać, iż celem ustawodawcy było wprowadzenie wyjątku i umożliwienie również obywatelowi polski złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi (członkowi rodzinny) zamieszkującemu poza granicami kraju. W szczególności, iż z art. 99 Ustawy o cudzoziemcach wynika wprost, iż konieczność osobistego stawiennictwa cudzoziemca nie dotyczy sytuacji w której wniosek jest składany w celu połączenia z rodziną.
 
Koszt poprowadzenia Pani sprawy przez naszą Kancelarię Prawną wynosiłby 4000 zł. 2000 zł płatne przy podpisaniu umowy oraz 2000 zł płatne po uzyskaniu wizy przez Pani męża.
Oczywiście zajmujemy się stałą obsługą prawną zarówno po stronie pracodawcy jak i po stronie pracownika – cudzoziemca. Mając na uwadze specyfikę Państwa firmy możemy zaproponować następujące warunki współpracy (podane ceny nie obejmują podatku VAT, opłat administracyjnych, opłat skarbowych oraz kosztów tłumaczeń przysięgłych, kosztów dojazdu).
 
Sprowadzenie pracownika do Polski
Usługa obejmuje uzyskanie zezwolenia na pracę typu A lub oświadczenia o zamiarze powierzenia pracy, pomoc w wypełnieniu wniosku wizowego, uzyskanie zezwolenia na pobyt czasowy. W ramach świadczonej usługi przez cała procedurę wspomagamy zarówno pracodawcę jak i cudzoziemca: analizujemy umowy o pracę pod względem zgodności z przepisami prawa, pomagamy w uzyskaniu numeru PESEL czy też zameldowaniu cudzoziemca w Polsce.
 
Koszty to:
  1. 1000 zł przy zlecenie od 1 – 3 pracowników rocznie
  2. 900 zł przy zleceniu od 4 – 5 pracowników rocznie
  3. 800 zł przy zleceniu od 6 – 10 pracowników rocznie
  4. 700 zł przy zleceniu od 11 – 20 pracowników rocznie
  5. 600 zł przy zleceniu od 21 – 30 pracowników rocznie
  6. 500 zł przy zleceniu od 31 i więcej pracowników rocznie
 
Uzyskanie zezwolenia na pobyt dla rodzinny pracownika
 
Niezależnie od ilości zleconych pracowników obsługa prawna rodzinny pracownika wynosi 500 zł za osobę, jednak nie więcej niż 1000 zł. 
 
[wazne]Jeżeli chcecie Państwo sprowadzić do Polski pracownika wraz z 4 osobą rodziną łączny koszt obsługi prawnej od A do Z wyniesie 1000 zł pracownik + 1000 zł rodzinna = 2000 zł[/wazne]
 
Zapraszamy do skorzystania z naszych usług oraz umówienia spotkania.
Ustawa o cudzoziemcach, która weszła w dniu 1 maja 2014 roku wprowadziła istotne zmiany w uzyskiwaniu zezwolenia na pobyt stały w Polsce przez osoby mające polskie korzenie. Zgodnie z art. 195 ust. 1 pkt 9 Ustawy o cudzoziemcach zezwolenie na pobyt stały udziela się cudzoziemcowi, który posiada ważną Kartę Polaka i zamierza osiedlić się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stałe. 
 
Ustawa o cudzoziemcach nie wskazuje podstawy, na jakiej cudzoziemiec przebywa w Polsce, jedynie wskazuje, iż odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt stały cudzoziemcowi, który przebywa w Polsce nielegalnie oraz na podstawie wizy wydanej w celu przejazdu ze względów humanitarnych, z uwagi na interes państwa lub zobowiązania międzynarodowe. Nie ma więc przeszkód aby wniosek został złożony w trakcie Pana pobytu na podstawie wizy C.
 
Cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały osobiście, nie później niż w ostatnim dniu jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W trakcie składania wniosku cudzoziemiec zobligowany jest do umożliwienia pobrania odcisków swych linii papilarnych. Jeżeli wniosek o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały został złożony w czasie jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt stały stanie się ostateczna.
 
Ustawa o cudzoziemcach nie stawia dodatkowych wymagań wobec cudzoziemca tj. posiadanie ubezpieczenia, zameldowania, etc. Nie mniej należy zauważyć, iż cudzoziemiec musi wykazać, iż zamierza się osiedlić w Polsce i tą okoliczność powinien wykazać np. poprzez okazanie umowy najmu lokalu mieszkalnego.
 
Pana żona, jako osoba posiadająca Kartę Polaka również może wnioskować o zezwolenie na pobyt stały. Natomiast małoletnie dzieci nie otrzymają zezwolenia na pobyt stały a jedynie zezwolenie na pobyt czasowy, chyba, iż wykażą polskie pochodzenie.
 
Natomiast po uzyskaniu przez Pana lub żonę obywatelstwa polskiego Państwa dzieci otrzymają zezwolenie na pobyt stały a następnie po dwóch latach obywatelstwo polskie. Ze względu, iż dzieci najprawdopodobniej będą wnioskowały o zezwolenie na pobyt czasowy konieczne będzie wykazanie, iż dzieci posiadają:
 
Reasumując w celu przeprowadzenia całej procedury konieczne jest zgromadzenie następujących dokumentów: prawidłowo wypełnionych wniosków, Karty Polaka, umowa najmu lokalu mieszkalnego, wykazanie źródła stabilnego i regularnego źródła dochodu, posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego.
 
Koszt przeprowadzenia całej procedury przez nasza Kancelarię Prawną wynosi 3000 zł. 1500 zł płatne przy podjęciu zlecenia oraz 1500 zł płatne po uzyskaniu zezwoleń.
Zezwolenie na pobyt stały udzielane jest cudzoziemcowi na jego wniosek w sytuacji jeżeli pozostaje w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem polskim przez co najmniej 3 lata przed dniem, w którym złożył wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały, i bezpośrednio przed złożeniem tego wniosku przebywał nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nie krótszy niż 2 lata na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z pozostawaniem w związku małżeńskim z obywatelem polskim lub w związku z uzyskaniem statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt ze względów humanitarnych. W omawianej sprawie na chwile obecną nie ma podstaw do udzielenia zezwolenia na pobyt stały Pana narzeczonej, ewentualnie można rozważyć czy istnieją przesłanki do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
 
Zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi udziela, jeżeli spełnia wymogi określone ze względu na deklarowany cel pobytu, a okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Natomiast Wojewoda odmawia udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w sytuacji gdy cudzoziemiec nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.
 
W sytuacji zawarcia przez Państwa związku małżeńskiego istnieje prawdopodobieństwo, iż Pana żona nie uzyska zezwolenia na pobyt czasowy ze względu, iż nie mieszkacie Państwo na stałe w Polsce. Ewentualnym wyjściem z sytuacji byłoby zamieszkanie na czas trwania postępowania w Polsce tj. ok. 60 dni a przynajmniej, aby Pana żona w tym okresie mieszkała w Polsce. W trakcie postępowania o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie musicie Państwo posiadać meldunku w Polsce, w celu wyjazdu do Anglii Pana narzeczona będzie musiała zawnioskować o wydanie jej wizy. Zezwolenie na pobyt czasowy w Polsce nie uprawnia do zamieszkania w Anglii.
 
Dodatkowym problemem, który przedłuży czas oczekiwania na zawarcie związku małżeńskiego jest konieczność posiadania dokumentu stwierdzającego, że zgodnie z właściwym prawem może zawrzeć małżeństwo, chyba że na podstawie przepisów ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. – Prawo prywatne międzynarodowe (Dz. U. Nr 80, poz. 432 oraz z 2014 r. poz. 827) jego możność zawarcia małżeństwa jest oceniana na podstawie prawa polskiego (art. 79 Ustawy prawo o aktach stanu cywilnego). Z moich informacji wynika, iż w 2010 roku Brazylia zaprzestała wydawania tego dokumentu, co wiąże się z koniecznością złożenia wniosku w sądzie w celu uzyskania postanowienia zwalniającego cudzoziemca z tego obowiązku – procedura ta trwa ok. 6 miesięcy.
W celu jak najszybszego sprowadzenia pracowników do Polski w pierwszej kolejności należałoby wyrobić pracownikom oświadczenia o zamiarze powierzenia pracy. Obywatele Armenii, Białorusi, Gruzji, Mołdawii, Rosji, Ukrainy mogą podejmować pracę w każdej branży bez obowiązku uzyskiwania zezwolenia na pracę w okresie do 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy. Zatrudnienie takie odbywa się na podstawie oświadczenia o zamiarze powierzenia pracy cudzoziemcowi złożonego przez polskiego pracodawcę i zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy. Procedura uzyskania oświadczenia trwa jeden dzień – rejestracji oświadczenia dokonuje się w Urzędzie Pracy na ul. Grochowskiej w Warszawie. Na podstawie przedmiotowych oświadczeń bezpośrednio po przyjeździe do Polski cudzoziemcy będą mogli podjąć pracę w Polsce.
 
Kolejnym krokiem będzie złożenie wniosków o zezwolenie na pobyt i pracę oraz wniosków o zezwolenie na pobyt czasowy dla ich rodzin. Zgodnie z przepisami Ustawy o cudzoziemcach zezwolenie na pobyt czasowy otrzymuje cudzoziemiec, który wykaże, iż musi przebywać, przez co najmniej 3 miesiące na terenie polski. 
 
Powyższe zezwolenia cudzoziemiec może otrzymać na okres powierzenia mu pracy tj. nie dłużej niż na okres 3 lat. W trakcie procedury będzie trzeba wykazać, iż cudzoziemiec posiada środki na utrzymanie tj. przedstawić umowę o pracę, posiada ubezpieczenie tj. przedstawić RMUA oraz ma miejsce zamieszkania tj. okazać umowę najmu, użyczenia, etc. Dodatkowo należy przeprowadzić test rynku pracy i otrzymać opinię Urzędu Pracy, iż na oferowane stanowiska nie ma chętnych (spełniających oczekiwania pracodawcy) obywateli polskich.
 
Po 2 miesiącach od złożenia wniosku osoby otrzymają zezwolenia na pobyt czasowy, po trzech latach procedurę należy ponowić a po 5 latach pracy w Polsce cudzoziemiec może wnioskować o udzielenie mu zgody na pobyt rezydenta długoterminowego.
 
Koszt obsługi prawnej opisanej relokacji prawników wynosiłby 10 000 zł + VAT i obejmuje:
  1. Uzyskanie na podstawie udzielonego pełnomocnictwa oświadczeń o zamiarze powierzenia pracy;
  2. Złożenie ofert pracy oraz uzyskanie opinii Urzędu Pracy niezbędnej do zatrudnienia pracowników;
  3. Złożenie wniosków oraz przygotowanie niezbędnych dokumentów w celu uzyskania zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce;
  4. Organizacja spotkania z cudzoziemca w celu odpowiedzi na zadane przez nich pytania;
  5. Stała obsługa prawna pracodawcy przez czas trwania zlecenia w zakresie problemów prawnych związanych z powierzeniem pracy cudzoziemcom – analiza umów o pracę pod względem zgodności z Ustawą o cudzoziemcach, etc.
W pierwszej kolejności należy wskazać, iż co do zasady cudzoziemcowi przyjeżdzającemu do Polski nie przysługuje prawo do uzyskania zezwolenia na pobyt stały, lecz co najwyżej prawo wnioskowania o zezwolenie na pobyt czasowy. Dopiero po zamieszkiwania określonego czasu w Polsce w sposób nieprzerwany cudzoziemiec ma prawo wnioskować o zezwolenie na pobyt stały lub o zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE.
 
Zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi udziela, co do zasady gdy okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Co istotne po wejściu w życie nowej Ustawy o cudzoziemcach w dniu 1 maja 2014 r. wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy musi być złożony osobiście o wojewody właściwego dla miejsca zamieszkania cudzoziemca w Polsce, nie ma możliwości wnioskowania o pobyt za pośrednictwem Konsula RP.
 
Niestety jednak uzyskanie zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce nie jest łatwe. Zgodnie z Ustawą o swobodzie działalności gospodarczej osoby zagraniczne, poza wyjątkami wymienionymi w ustawie, mają prawo do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej wyłącznie w formie spółki: komandytowej, komandytowo-akcyjnej, z ograniczoną odpowiedzialnością i akcyjnej, a także do przystępowania do takich spółek oraz obejmowania bądź nabywania ich udziałów lub akcji, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej.
 
Natomiast zgodnie z Ustawą o cudzoziemcach zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej udziela się cudzoziemcowi, którego celem pobytu jest wykonywanie pracy poprzez pełnienie funkcji w zarządzie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej, którą utworzył lub której udziały lub akcje objął lub nabył po warunkiem, że spółka w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej przez cudzoziemca osiągnął dochód nie niższy niż 12-krotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w województwie, w którym podmiot ten ma siedzibę lub miejsce zamieszkania, w trzecim kwartale roku poprzedzającego złożenie wniosku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (Dz. U. z 2013 r. poz. 255) lub zatrudnia na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej przez okres 1 roku poprzedzającego złożenie wniosku co najmniej 2 pracowników będących obywatelami polskimi lub wykaże, że posiada środki pozwalające na spełnienie w przyszłości warunków określonych powyżej lub prowadzi działania pozwalające na spełnienie w przyszłości tych warunków, w szczególności przyczyniające się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia miejsc pracy.
 
Ponadto cudzoziemiec wnioskujący o pobyt ze względu na prowadzoną działalność gospodarczą musi posiadać m.in. zgodę właściwego organu na zajmowanie określonego stanowiska lub wykonywanie zawodu, gdy obowiązek jej uzyskania wynika z przepisów odrębnych.
 
W praktyce nie niezmiernie rzadko udzielane są zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce ze względu na zamiar prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast jeżeli już jedna z osób w rodzinie takie zezwolenie uzyska nie ma najmniejszego problemu aby pozostała rodzinna (żona, dzieci) również takie zezwolenia uzyskały.
Niestety po wejściu w życie nowej Ustawy o cudzoziemcach Pani sytuacja oraz sytuacja Pani narzeczonego jest niezwykle trudna. Po wejściu nowej ustawy Cudzoziemiec zobligowany jest do złożenia wniosku osobiście u Wojewody właściwego dla jego miejsca zamieszkania. W trakcie składania wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy pobierane są odciski linii papilarnych. Od 1 maja 2014 roku nie ma już możliwości złożenia wniosku za pośrednictwem Konsula Rzeczypospolitej Polskiej.
 
Natomiast, jeżeli chodzi o uzyskanie wizy to ustawa wskazuje, iż cudzoziemcowi można wydać wizę. Zawarcie związku małżeńskiego może nie poprawić Państwa sytuację gdyż Konsul jest „wszechwładny” a jego odmowa wydania wizy cudzoziemcowi nie podlega kontroli jakichkolwiek organów nadrzędnych ani sąd.
 
Wyjściem z sytuacji wydaje się uzyskanie wizy Schengen do jednego z krajów, w którym podstawowe zasady demokratycznego państwa są przestrzegane w stopniu większym niż w Polsce i na podstawie tak uzyskanej wizy należy przyjechać do polski – złożyć wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy oraz zawrzeć związek małżeński.
 
W ostateczności należy zawrzeć związek małżeński w kraju pochodzenia Pani narzeczonego oraz dokonać wpisu aktu małżeństwa do polskich ksiąg stanu cywilnego a następnie wystąpić o wizę. W przypadku odmowy jej wydania należy złożyć wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy z jednoczesnym wskazaniem, iż zgodnie z art. 81 Ustawy o cudzoziemcach do wydawania wiz członkowi rodziny obywatela polskiego, który powraca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po okresie zamieszkiwania w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, gdzie był pracownikiem lub pracował na własny rachunek, stosuje się przepisy art. 10 i art. 11a ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin. 
 
Członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE odmawia się wydania wizy, gdy:
  1. jego wjazd następuje w okresie obowiązywania wpisu do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, prowadzonego na podstawie art. 434 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, zwanego dalej "wykazem", lub
  2. jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub zdrowia publicznego.
 
Poza przypadkami powyższymi Konsul zobligowany jest do wydania wizy w sytuacji gdy zawrzecie Państwo związek małżeński. Od decyzji o odmowie wydania wizy wydanej przez konsula przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw zagranicznych, a od decyzji o odmowie wydania wizy, wydanej przez komendanta placówki Straży Granicznej – do Komendanta Głównego Straży Granicznej.
Spełniając prośby naszych czytelników dzisiaj omówię zagadnienia związane z możliwością zamieszkania rodziny cudzoziemca w Polsce, który posiada zezwolenie na pobyt czasowy.
 
Jak wielokrotnie wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny wymogiem zapewnienia realizacji prawa cudzoziemca do życia rodzinnego jest udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy, przez co nie tylko będzie on mógł przebywać w Polsce legalnie, ale także umożliwi mu zarabianie na utrzymanie siebie i rodziny.
 
Należy wskazać, iż zgodnie z art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji. Niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności osób.
 
Ustawa o cudzoziemcach przewiduje szereg rozwiązań mających na celu spełnienie wymagań stawianych przez Konwencję o ochronie praw człowieka. Na wstępie należy wskazać, na bardzo ważną przesłankę udzielania zezwolenia na pobyt stały dzieciom cudzoziemców urodzonych w Polsce. Zgodnie z art. 195 Ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na pobyt stały udziela się cudzoziemcowi na czas nieoznaczony, na jego wniosek, jeżeli jest dzieckiem cudzoziemca, któremu udzielono zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE pozostającym pod jego władzą rodzicielską:
  1. urodzonym po udzieleniu temu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE lub
  2. urodzonym w okresie ważności zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego temu cudzoziemcowi;
 
Poza powyższym przypadkiem, który powoduje, iż w przypadku spełnienia przez dziecko ustawowych przesłanek i uzyskania przez rodzica zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta UE również dziecko może wnioskować o przyznanie mu zezwolenia na pobyt stały.
 
Przykład: Rodzinna z Armenii przyjechała do Polski na początku lat dziewięćdziesiątych i uzyskała zezwolenia na zamieszkanie w trakcie, którego urodził się syn. Następnie osoby te przebywały w Polsce nielegalnie a w roku 2015 ojciec dziecka uzyskał zezwolenia na pobyt stały, syn ma obecnie 17 lat. W omawianej sytuacji syn może, więc złożyć wniosek o zezwolenie na pobyt stały.
 
Natomiast inne osoby będące rodzinną cudzoziemca również mogą ubiegać się o zezwolenia na pobyt czasowy, przy czym będą musiały spełnić warunki ustawowe a więc posiadać ubezpieczenie zdrowotne oraz środki niezbędne do utrzymania. Przykładowo nie ma przeszkód, aby obywatel Ukrainy chcący się zaopiekować swoją mamą sprowadził ją do Polski, czy też, aby cudzoziemiec po uzyskaniu zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce sprowadził tutaj żonę i dzieci.
 
Podstawą udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w omawianej sytuacji będzie art. 187 Ustawy o cudzoziemcach – zgodnie z powołanym przepisem zezwolenia na pobyt czasowy udzielany jest cudzoziemcowi w każdej sytuacji, gdy wykaże, iż uzasadniony jest jego pobyt na terytorium polski. 
 
Na marginesie przypominam o bardzo istotnej zmianie wprowadzonej w Ustawie o cudzoziemcach a mianowicie możliwości legalizacji pobytu cudzoziemca nawet, jeżeli obecnie przebywa on w Polsce nielegalnie – zgodnie bowiem z Ustawą o cudzoziemcach zezwolenia na pobyt czasowy udzielane jest w sytuacji gdy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niezbędny z uwagi na konieczność poszanowania prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., a cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie.
Niniejszym publikujemy bazę miejsc w których należy złożyć wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy. Jednocześnie informujemy, iż obsługujemy sprawy o zezwolenie na pobyt czasowy, zezwolenie na pobyt stały na terenie wszystkich Województw w Polsce.
 
Województwo dolnośląskie
Województwo kujawsko-pomorskie
Województwo lubelskie
Województwo lubuskie
Województwo łódzkie
Województwo małopolskie
 
Województwo mazowieckie
 

Wojewoda Mazowiecki prowadzi najwięcej spraw związanych z legalizacją pobytu cudzoziemców w Polsce tj. o zezwolenie na pobyt czasowy. Na terenie Województwa Mazowieckiego leżą m.in. takie miasta jak Warszawa, Radom, Ostrołęka, Przasnysz, Wyszków, Pruszków o wiele innych.
 
Wnioski o zezwolenie na pobyt czasowy należy składać w Mazowieckim Urzędzie Wojewódzkim Wydział Spraw Cudzoziemców ul. Długa 5 00-263 Warszawa. Pomimo dużej ilości spraw obsługiwanych przez Wojewodę Mazowieckiego niestety w mojej ocenie po wprowadzeniu w życie nowej Ustawy o cudzoziemcach to jeden z najgorzej zorganizowanych wydziałów w Polsce.
 
Godziny pracy: Pn. 10:00-18:00; Wt.-Pt. 8:00-16:00
Godziny przyjęć interesantów: Pn. 10:00-17:30; Wt., Czw., Pt. 8:00-15:00
 
UWAGI:
 
Koszt poprowadzenia sprawy o zezwolenia na pobyt czasowy przez Centrum Obsługi Cudzoziemca zaczyna się od 1500 zł.
 
Województwo opolskie
Województwo podkarpackie
Województwo podlaskie
Województwo pomorskie
Województwo śląskie
Województwo świętokrzyskie
Województwo warmińsko-mazurskie

Wojewoda warmińsko-mazurski wydaje decyzje w sprawach o zezwolenia na pobyt czasowy m.in. w sytuacji gdy cudzoziemiec przebywa na terenie miast: Olsztyn, Elbląg, Ełk, Ostróda, Szczytno, Pisz, Lidzbark Warmiński, Kętrzyn, Iława. Wnioski o zezwolenie na pobyt czasowy należy składać w Warmińsko-Mazurskim Urzędzie Wojewódzkim Wydział Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców Al. Marsz. J. Piłsudskiego 7/9 10-575 Olsztyn. W mojej ocenie wnioski są rozpatrywane sprawnie – jako nie jeden z niewiele urzędów wojewódzkich wnioski o zezwolenie na pobyt czasowy są rozpatrywane nawet w terminie 30 dni od ich złożenia.

Godziny przyjęć interesantów: Pn. 9:00-17:00; Wt., Śr, Czw., Pt. 10:00-15:00

Województwo wielkopolskie
Województwo zachodniopomorskie
W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w Państwa przypadku nie jest możliwe zawarcie związku małżeńskiego przez Konsulem RP w Kairze. Zgodnie bowiem z art. 26 Ustawy o konsulach Konsul przyjmuje oświadczenia o wstąpieniu w związek małżeński oraz o nazwisku małżonków i ich dzieci, jeżeli osoby zawierające małżeństwo są obywatelami polskimi. 
 
[wazne]Podobna regulacja wynika z art. 1 par. 4 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, który wskazuje, iż mężczyzna i kobieta, będący obywatelami polskimi przebywającymi za granicą, mogą zawrzeć małżeństwo również przed polskim konsulem lub przed osobą wyznaczoną do wykonywania funkcji konsula.[/wazne]
 
Nie jest więc możliwe zawarcie związku małżeńskiego przez cudzoziemca i obywatela polskiego przez Konsulem RP.
 
Natomiast odnosząc się do Pani pytania co do możliwości zawarcia małżeństwa przez obywatela polskiego dopuszczalnego przez prawodawstwo Egiptu tj. małżeństwa bigamicznego wskazuję co następuje.
 
Zgodnie z art. 13 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego nie może zawrzeć małżeństwa, kto już pozostaje w związku małżeńskim. Zakaz zawierania małżeństw między osobami pozostającymi w związku małżeńskim, zwany także zakazem bigamii, polega na tym, że w tym samym czasie mężczyzna nie może pozostawać w związku małżeńskim z dwiema lub więcej kobietami, zaś kobieta – z dwoma lub więcej mężczyznami. Małżeństwo może więc zawrzeć osoba, która albo nigdy nie pozostawała w związku małżeńskim, albo zawarte przez nią małżeństwo zostało unieważnione, albo ustało wskutek śmierci drugiego małżonka lub uznania go za zmarłego, bądź wskutek orzeczenia rozwodu.
 
Bigamia jest przestępstwem przewidzianym w art. 206 Kodeksu karnego. Fakt, że w sferę ochrony zasady monogamii wchodzą również przepisy prawa karnego, świadczy o dużej randze tej zasady w systemie polskiego prawa. Odpowiedzialności karnej podlega jedynie osoba pozostająca w ważnym związku małżeńskim, nie popełnia go natomiast drugi nupturient, o ile oczywiście również nie pozostaje w związku małżeńskim. 
 
Jeżeli bigamiczny związek małżeński zawarty zostanie przez obywatela polskiego lub cudzoziemca zagranicą, w miejscu, gdzie ten czyn nie jest uznany przez prawo za przestępstwo, to – ze względu na warunek podwójnej karalności, o którym mowa w art. 111 § 1 Kodeksu karnego – brak będzie podstaw do przyjęcia bytu przestępstwa z art. 206 Kodeksu karnego.
 
Mając na uwadze powyższe uregulowania nie ma przeszkód prawnych do zawarcia przez Panią związku bigamicznego przed organami egipskimi – o ile prawo egipskie dopuszcza taką możliwość.
W związku z obchodami wigilii Bożego Narodzenia przez osoby wyznania prawosławnego postanowiłem dzisiaj napisać kilka słów o przepisach prawa pracy a w szczególności prawie do zwolnienia od świadczenia pracy w święta inne rzymskokatolickie.
 
W Polsce dni wolne od pracy zostały zdefiniowane w Ustawie z dnia 18 stycznia 1951 roku o dniach wolnych od pracy. Zgodnie z powołaną ustawa dniami wolnymi od pracy są niedziele oraz następujące dni:
 
Ustawa o dniach wolnych od pracy dotyczy wszystkich pracowników – niezależnie od ich wyznania. Nie oznacza to jednak, iż osoby innych wyznań zostały pozbawione prawa do obchodzenia świąt, które w wyznawanej przez nich religii mają charakter szczególny.
 
Osoby należące do Kościołów i innych związków wyznaniowych, których święta nie są dniami ustawowo wolnymi od pracy, mogą na własną prośbę uzyskać zwolnienie od pracy na czas niezbędny do obchodzenia tych świąt, zgodnie z wymaganiami wyznawanej przez siebie religii. Pracodawca ma w takiej sytuacji obowiązek udzielenia dnia wolnego (Ustawa z dnia 17 maja 1989 roku o gwarancjach wolności sumienia i wyznania).
 
[wazne]Pracownik należący do kościoła lub innego związku wyznaniowego, którego święta religijne nie są dniami ustawowo wolnymi od pracy, prośbę o udzielenie zwolnienia od pracy powinien zgłosić pracodawcy co najmniej 7 dni przed dniem zwolnienia. Pracodawca zawiadamia pracownika o warunkach odpracowania zwolnienia nie później niż 3 dni przed dniem zwolnienia.[/wazne]
 
Przepisu powyższego nie stosuje się w razie świąt religijnych przypadających w określonym dniu każdego tygodnia. W celu umożliwienia pracownikowi obchodzenia tych świąt pracodawca, na prośbę pracownika, ustala dla niego indywidualny rozkład czasu pracy.
 
W przypadku osób wyznania prawosławnego zdefiniowano, które są to dni. Mianowicie art. 14 Ustawy o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego wskazuje, iż osoby należące do Kościoła mają prawo do obchodzenia świąt prawosławnych również według kalendarza juliańskiego, są to:
 
Osobom określonym powyżej przysługuje zwolnienie od pracy lub nauki w tych dniach bez prawa do wynagrodzenia, jeżeli święta te nie są dniami ustawowo wolnymi od pracy. 
Jednym z niezbędnych dokumentów do uzyskania obywatelstwa polskiego jest akt urodzenia wydany przez polski Urząd Stanu Cywilnego z wpisanym nazwiskiem rodowym matki. Co do zasady w sytuacji, gdy w kraju pochodzenia wydawane są akty urodzenia sytuacja jest stosunkowo prosta – dokonuje się transkrypcji aktu urodzenia do polskich ksiąg stanu cywilnego. Jednak, co w sytuacji, gdy w kraju pochodzenia nie sporządzono aktu urodzenia? W takiej sytuacji należy złożyć wniosek o odtworzenie aktu stanu cywilnego.
 
Zgodnie, bowiem z art. 35 Ustawy prawo o aktach stanu cywilnego, jeżeli akt urodzenia, małżeństwa lub zgonu został sporządzony za granicą, a uzyskanie odpisu aktu jest niemożliwe lub związane z poważnymi trudnościami, można odtworzyć jego treść na wniosek osoby zainteresowanej, organu państwowego lub z urzędu. 
 
Wniosek o odtworzenie aktu stanu cywilnego należy skierować do Urzędu Stanu Cywilnego właściwego dla miejsca zamieszkania wnioskodawcy co wynika wprost z art. 13 Ustawy prawo o aktach stanu cywilnego.
 
Na podstawie art. 35 Prawa o aktach stanu cywilnego można odtworzyć treść tylko takiego aktu sporządzonego za granicą, który według prawa miejsca jego sporządzenia jest aktem stanu cywilnego i ma moc dowodową dokumentu urzędowego. Jeżeli według tego prawa obowiązuje wyłącznie świecka rejestracja stanu cywilnego, co obecnie jest regułą niemal we wszystkich państwach europejskich, to na podstawie art. 35 można odtworzyć tylko treść aktów sporządzonych w zagranicznych świeckich urzędach stanu cywilnego. Nie można w takim przypadku odtworzyć treści metryk kościelnych (por. orz. SN z 3 czerwca 1949 r., Zb. Orz. Cyw. 1949, nr 11, s. 139). Jeżeli natomiast w państwie obcym obowiązuje wyznaniowa rejestracja stanu cywilnego i metryki kościelne mają moc dokumentu urzędowego, akt wyznaniowy może być odtworzony w trybie art. 35. Nie można jednak odtworzyć wymienionego aktu stanu cywilnego sporządzonego za granicą na podstawie art. 35 w wypadku, gdy według prawa państwa obcego np. małżeństwo zawiera się przed duchownym, ale „kościelna” metryka aktu ślubu nie ma mocy dowodowej i wymaga zarejestrowania w świeckim urzędzie stanu cywilnego.
 
W toku postępowania dowodowego w sprawie o odtworzenie zagranicznego aktu stanu cywilnego należy ustalić:
  1. nastąpienie zdarzenia za granicą;
  2. zarejestrowanie zdarzenia w zagranicznych księgach, a więc sporządzenie aktu stanu cywilnego;
  3. niemożność uzyskania odpisu tego aktu bądź trudności związane z jego otrzymaniem; należy w tym wypadku pamiętać o ogólnej zasadzie, według której faktów negatywnych nie należy udowadniać; wystarczy zatem fakt niemożności lub trudności w uzyskaniu odpisu aktu stanu cywilnego uprawdopodobnić;
  4. nieistnienie odtworzonego aktu sporządzonego za granicą w polskich księgach stanu cywilnego, np. została dokonana uprzednio transkrypcja aktu zagranicznego lub akt znajduje się w Urzędzie Stanu Cywilnego m.st. Warszawy w archiwum tzw. ksiąg zabużańskich, albo odtworzono akt w drodze postępowania sądowego; jak wiadomo, w latach 1947-1952 uprawnione do odtwarzania zagranicznych aktów stanu cywilnego były wyłącznie sądy; akty te przechowywane są w archiwum Urzędu Stanu Cywilnego Łódź-Śródmieście; część ksiąg stanu cywilnego z obszaru, który na mocy umowy z 16 sierpnia 1945 r. o polsko-radzieckiej granicy państwowej pozostaje w granicach byłego ZSRR, przechowuje Urząd Stanu Cywilnego m.st. Warszawy;
  5. dane właściwe dla określonego rodzaju aktu.
 
Ostateczna decyzja kierownika urzędu stanu cywilnego o odtworzeniu aktu stanu cywilnego sporządzonego za granicą jest podstawą do wpisania aktu odtworzonego do księgi stanu cywilnego odpowiedniego rodzaju. Kierownik urzędu uczyni w rubryce „Uwagi” stosowną adnotację.
Zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi udziela się albo – w przypadkach, o których mowa w art. 160, art. 181 i art. 187 Ustawy o cudzoziemcach – można udzielić na jego wniosek, jeżeli spełnia wymogi określone ze względu na deklarowany cel pobytu, a okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.
 
Zezwolenia na pobyt czasowy udziela się na okres niezbędny do realizacji celu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie dłuższy jednak niż 3 lata.
 
Zawarcie przez cudzoziemca związku małżeńskiego z obywatelką polski, jest sytuacją szczególną w której organ zobligowany jest do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy nawet w sytuacji gdy pobyt cudzoziemca na terytorium polski jest nielegalny, nie oznacza to jednak, iż nawet ubieganie się o zezwolenia na pobyt ze względu na małżeństwo nie może spotkać się z odmową udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
 
W Pana sytuacji w szczególności należy wskazać, iż odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi, którego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu.
 
Z konstrukcji przepisu art. 100 Ustawy o cudzoziemcach wynika, że rozstrzygnięcie wydane na jego podstawie nie ma charakteru uznania administracyjnego, lecz obliguje organ do odmowy wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w przypadku stwierdzenia zaistnienia wskazanych w tym przepisie okoliczności.
 
Jednakże zgodnie z art. 110 Ustawy o cudzoziemcach, jeżeli dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, zezwolenia na pobyt czasowy można udzielić tylko w razie istnienia poważnych przyczyn uzasadniających jego udzielenie, zwłaszcza ze względów humanitarnych lub z powodu zobowiązań międzynarodowych, z uwzględnieniem interesu państwa, które dokonało wpisu do Systemu Informacyjnego Schengen.
 
W sytuacji stwierdzenia, że zachodzi przesłanka z art. 110 Ustawy o cudzoziemcach, organ powinien w sposób wnikliwy podać ocenie, czy wskazany w odwołaniu fakt pozostawania skarżącego w związku z partnerką – obywatelką Polski, jak również zamiar założenia przez nich rodziny, stanowi poważną przyczyną w rozumieniu w ustawy o cudzoziemcach, czy też nie takiej przyczyny nie stanowi. Dopiero po rozważeniu tej kwestii organ odwoławczy może wydać decyzję w sprawie.

Dbamy o twoją prywatność! Strona www.karta-pobytu.pl wykorzystuje pliki cookie, aby korzystać z serwisu prosimy zaakceptować naszą Politykę prywatności