Obywatelstwo polskie

profesjonalizm to nasz atut.
Ostatnio komentowane:

Stabilne i regularne źródło dochodu

Wynikająca jedynie z dobrej woli, pomoc rodziny nie może być traktowana - szczególnie w kontekście panującej w danym kraju sytuacji - jako stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu.

Przedmiotem skargi z dnia 3 września 2008 r. (data nadania pocztowego) jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia (...) lipca 2008 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody (...) z (...) lutego 2008 r. odmawiającą udzielenia N.M. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
 
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:
 
W dniu 16 kwietnia 2007 r. obywatelka (...) - N. M. -wystąpiła do Wojewody (...) z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. We wniosku wyjaśniła, że do Polski - gdzie przebywał jej mąż - przyjechała w 1993 r. wraz z dziećmi. Dalej wskazała na chorobę syna i wysokie koszty leczenia w A. Zaznaczyła, iż mąż stara się o legalizację „firmy”, którą chciałaby prowadzić razem z nim. Wyjaśniła także, iż utrzymanie zapewniają im oszczędności („pomoc od rodziny”).
 
Decyzją z dnia (...) lutego 2008 r., nr (...) Wojewoda (...) odmówił wnioskodawczyni udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
 
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że N. M. nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 234 poz. 1694). Podkreślono, że cudzoziemka nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu. Za źródło takie nie można bowiem uznać środków okazyjne przekazywanych przez rodzinę z A.. Organ wskazał także, że wnioskodawczyni nie posiada ubezpieczenia zdrowotnego, co stanowi obligatoryjna przesłankę do odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Ponadto w ocenie Wojewody zainteresowana nie wykazała, iż w jej przypadku zachodzą okoliczności uzasadniające zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.
 
W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia (...) lipca 2008 r., nr (...) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody (...).
 
Organ II instancji wyjaśnił, że N. M., z uwagi na opiekę sprawowaną nad chorym synem, spełnia przesłankę wynikającą z art. 53 ust. 5 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, jednakże nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania. Organ uznał, iż fakt wpłaty na konto bankowe męża skarżącej - E. G. - kwoty (...) zł, nie stanowi o tym, że zainteresowana posiada stabilne i regularne źródło dochodu. W związku z powyższym Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, że Wojewoda (...) prawidłowo odmówił wnioskodawczyni udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
 
W skardze z dnia 3 września 2008 r. (data nadania pocztowego) powyższej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zarzucono naruszenie art. 53a i art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego. W skardze podkreślono, iż organ zaniechał dokładnej analizy sytuacji materialnej skarżącej pomijając dowody potwierdzające „stabilność i regularność jej źródeł dochodu”. Skarżąca zauważyła, że dochód, o którym mowa w art. 53 ust. 7 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach należy rozumieć jako sumę wpływów finansowych jednostki w określonym czasie, uzyskiwanych z różnych tytułów, wystarczających, w określonej perspektywie czasowej, do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na utrzymaniu, zgodnie z wymogami określonymi w ustawie.
 
Powołując treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (V SA/Wa 1506/2006) skarżąca zauważyła, iż bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania w sprawnie nie można przyjąć, że środki zgromadzone na rachunku bankowym nie są stabilnym i regularnym źródłem dochodu.
 
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
 
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
 
Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako ppsa, sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
 
Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ppsa). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa).
 
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że skarga nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
 
W tym miejscu wskazać należy, iż w dniu 20 lipca 2007 r. weszła w życie ustawa o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2007 r. Nr 120 poz. 818). Zgodnie z art. 20 ust. 1 tejże ustawy, kompetencje Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców - odpowiednio do przedmiotu sprawy - zostały przeniesione na Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.
 
Zgodnie natomiast z art. 21, do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 1, i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z powyższym, w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania będą miały zastosowanie przepisy ustawy o cudzoziemcach w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku przez skarżącą, tj. 16 kwietnia 2007 r.
 
Zgodnie z treścią art. 53 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku przez skarżącą - zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który wykaże, że zachodzą inne, niż określone w pkt 1, 1a i ust. 1, okoliczności uzasadniające jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące, w szczególności ze względu na więzi o charakterze rodzinnym łączące go z zamieszkującym na tym terytorium obywatelem polskim lub obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego nie należącego do Unii Europejskiej lub państwa nie będącego stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, który może korzystać ze swobody przepływu osób na podstawie umów zawartych przez to państwo ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi.
 
Jak słusznie zauważył organ drugiej instancji N.M., z uwagi na opiekę sprawowaną nad chorym synem spełnia przesłankę z art. 53 ust. 5 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.
 
Jednocześnie wskazać należy, że art. 57 ust. 1 ww. ustawy, w kolejnych punktach 1-9, enumeratywnie wymienia szereg przesłanek (okoliczności), których zaistnienie powoduje obligatoryjnie odmowę udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w tym również te, na które powołał się organ w zaskarżonej decyzji uznając, że skarżącej należy odmówić udzielenia zezwolenia.
 
Trzeba przy tym podkreślić, że artykuł 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach należy do kategorii przepisów dla organu wiążących, a to oznacza, że jeżeli ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada treści przepisu - skutek jest określony w przepisie, a organ nie ma wyboru co do treści rozstrzygnięcia.
 
Zgodnie natomiast z art. 53 ust. 7 ust. 1 tejże ustawy, cudzoziemiec jest zobowiązany posiadać stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu.
 
Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli wymogu tego nie spełnia (art. 57 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy).
 
W ocenie Sądu skarżąca nie spełniła warunku dotyczącego posiadania stabilnego i regularnego źródło dochodu.
 
Przede wszystkim wskazać należy, iż jak wskazał mąż skarżącej - E. G. - podczas przesłuchania w dniu 19 lutego 2008 r. (protokół przesłuchania - karty nr 125-127 akt administracyjnych załączonych do sprawy ze skargi E. G., V SA/Wa 2927/2008) „Żyjemy teraz z oszczędności, które przesyła nam rodzina z A. (...). Żona nie pracuje i nigdy nie pracowała. Ja również nigdy nie pracowałem w Polsce na podstawie umowy, legalnie”.
 
Jak wynika z powyższego, jedyne źródło utrzymania skarżącej oraz jej rodziny stanowią wpłaty na rachunek bankowy, dokonywane przez rodzinę z A. W tym miejscu zauważyć należy, iż pomimo wezwania (pismo z dnia 8 stycznia 2008 r., karta nr 132 akt administracyjnych) N. M. nie przedstawiła dokumentów potwierdzających, że wpłaty dokonywane są w sposób systematyczny, w kwocie wystarczającej do utrzymania czteroosobowej rodziny. W aktach administracyjnych sprawy znajdują się jedynie potwierdzenia wpłaty dokonanej w dniu 10 kwietnia 2007 r. (karta nr 25) oraz 30 czerwca 2008 r., (karta nr 13) na rachunek bankowy męża skarżącej, a także potwierdzenie wpłaty na rachunek bankowy skarżącej i pobrania w tym samym dniu, tj. 30 listopada 2007 r. kwoty (...) zł, (karta nr 121).
 
Podkreślić jednakże należy, iż powyższe dokumenty w żadnym razie nie potwierdzają, że zainteresowana posiada stabilne i regularne źródło dochodu. Potwierdzają jedynie, iż na rachunek bankowy skarżącej oraz rachunek bankowy jej męża dokonano wpłat w 2007 r. oraz 2008 r. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż skarżąca nie wykazała, czy kwoty od rodziny z A. przekazywane są regularnie i czy stanowią stabilne, wystarczające do utrzymania źródło dochodu.
 
Nie ulega wątpliwości, że kwoty te, z uwagi na fakt, że są jedynym źródłem utrzymania niepracującej, czteroosobowej rodziny N. M., muszą być znaczne. Podkreślić w tym miejscu należy, iż dodatkowych nakładów finansowych wymaga stan zdrowia niepełnosprawnego syna skarżącej (leki, wizyty u lekarza). Podobnie opieka lekarska konieczna jest w przypadku samej wnioskodawczyni. Jak wyjaśnił mąż skarżącej podczas przesłuchania w dniu 19 lutego 2008 r., w przypadku gdyby ubezpieczyciel nie pokrył kosztów jej leczenia (operacji), skorzysta ona z pomocy prywatnej służby zdrowia. Mając na uwadze powyższe oraz zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Sąd stanął na stanowisku, że skarżąca nie wykazała, iż „oszczędności (od rodziny z A.)” stanowią pomoc wystarczającą do zapewnienia utrzymania skarżącej oraz jej rodziny.
 
Ponadto wątpliwości budzi, iż z jednej strony skarżąca wskazuje, że sytuacja w A. „poparta zresztą wielokrotnie formowanymi przez Helsińską Fundację Praw Człowieka opiniami i raportami potwierdza, iż w kraju tym nie przestrzegane są prawa człowieka a podstawowe struktury organizacji państwa nie funkcjonują w sposób prawidłowy” (pismo z 17 marca 2008 r. karta nr 153 akt administracyjnych), z drugiej zaś traktuje pomoc mieszkającej w A. rodziny jako źródło stabilnego i regularnego dochodu, wystarczającego do stałego utrzymywania mieszkającej w Polsce czteroosobowej rodziny.
 
W ocenie Sądu organ prawidłowo ocenił, iż wynikająca jedynie z dobrej woli, pomoc rodziny z A., nie może być traktowana - szczególnie w kontekście panującej tam sytuacji - jako stabilna i pewna. Zauważyć również należy, iż - jak wynika z wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, złożonego przez męża skarżącej - przyczyną wyjazdu do Polski były wysokie koszty leczenia w A. oraz trudna sytuacja materialna. Zastanawiającym jest zatem fakt, że środki przekazywane przez rodzinę z A. są wystarczające „na spokojne życie w Polsce” oraz zapewnienie tu opieki medycznej, niewystarczające natomiast na pokrycie kosztów utrzymania oraz leczenia w kraju pochodzenia skarżącej, tak iż koniecznym był wyjazd do Polski.
 
Podsumowując, należy stwierdzić, że stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji odnośnie nie spełnienia przez skarżącą wymogów określonych w art. 53 ust. 7 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach jest słuszne zaś wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone analizą prawidłowo zebranego materiału dowodowego sprawy.
 
W tym miejscu należy wskazać, iż Sąd uznał za bezzasadny zawarty w skardze zarzut dotyczący braku przeprowadzenia przez organ dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu sprawdzenie, czy środki zgromadzone na rachunku bankowym są stabilnym i regularnym źródłem dochodu. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy (pismo z dnia z 8 stycznia 2008 r., karta na 132 akt administracyjnych) organ wezwał skarżącą do przedłożenia dokumentów potwierdzających, iż posiada źródło stabilnych i regularnych dochodów („np. historia rachunku bankowego”). Wnioskodawczyni przedstawiła natomiast dokument potwierdzający wypłatę na konto bankowe jej męża środków w wysokości (...) zł. Nie przedstawiła zaś dokumentów, z których wynikałoby, iż konto zasilane jest regularnie, środkami w odpowiedniej wysokości. Jeżeli zaś, pomimo wezwania, skarżąca nie przedłożyła stosownych dokumentów, nie można oczekiwać, iż organ przeprowadzi w tym zakresie dodatkowe postępowanie. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał za bezzasadny zawarty w skardze zarzut, iż organ pominął dowody potwierdzające „stabilność i regularność źródeł dochodu” skarżącej, bowiem skarżąca dowodów takich nie przedstawiła.
 
W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy odnoszący się do sytuacji materialnej N. M. jednoznacznie wskazuje, że nie spełnia ona przesłanki z art. 53 ust. 7 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Zatem zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1 należało odmówić zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
 
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.

Dodaj komentarz

Dodaj komentarz
Zapytaj prawnika
Umów wizytę
Rzetelna firma
Zapytaj prawnika
Umów wizytę

Opinie klientów

Janka

Odpowiedź na nurtujące mnie pytanie otrzymałam bardzo szybko. Nawet po wysłaniu pytania uzupełniającego. Odpowiedź w pełni mnie usatysfakcjonowała. Była konkretna i profesjonalna, poparta przepisami prawa. Jeżeli będę miała w przyszłości jakieś problemy prawne, to chętnie skorzystam z tego portalu.

Anna G

Polecam wszystkim !!!! . Fantastyczna obsługa, szybka i fachowa . Dziękuję Panie Dariuszu z całego serca w imieniu swoim i męża . Życzę wszystkiego dobrego . Anna Fatah G

Olena

Odpowiedź na moje pytanie była w 100% wyczerpująca. Bardzo podoba mi się to,, że jeśli nasunie się jeszcze jakieś dodatkowe pytanie, można je zadać bez dodatkowych opłat. Na pewno będę korzystała z tego serwisu w każdym przypadku, gdy czegoś nie będę wiedziała. Poza tym odpowiedzi udzielane są bardzo szybko.

Agnieszka

Jesteście najlepszym serwisem prawnym w sieci. Wiem co mówię, bo korzystałam już ze wszystkich największych serwisów tego typu i kilku stacjonarnych kancelarii. Odpowiedź udzielona przez Waszego prawnika była najbardziej kompleksowa. Cieszę się, iż w końcu powstało biuro prawne specjalizujące się w sprawach związanych z cudzoziemcami.

Władysław

Chcę wyrazić wdzięczność Panu z powodu skutecznego rozwiązania w sprawie uzyskania karty pobytu. Mimo tego że sprawa rozpatrywała się w Krakowie nie zaszkodziło to załatwić wszystko jak najlepiej. Sprawa została prowadzona przez Pana od początku do końca i nie wymogła właśnie od nas dużych nerwów i wysiłków. A więc zdecydowaliśmy się przedłużyć naszą umowę i mamy nadzieję w końcu za pomocą Pana otrzymać obywatelstwo. Bardzo dziękujemy za współprace.

11 lat
doświadczeń
99 %
skuteczności
25233
Zrealizowanych
usług